Nie będę ukrywał - pojedyncze ich kawałki ("Zock On!", "I Still Love H.E.R." czy "You Know What Time Is It?!" na świetnym bicie DJ Premiera) bardzo lubię i mocno ruszają moją głową. Niestety w przypadku całej płyty japońskiego hiphopowego projektu Teriyaki Boyz można zastosować powiedzenie, że pewien żart bawi tylko za pierwszym razem. Podobnie rzecz ma się z ich rapem. O ile jeden czy dwa numery, za sprawą świetnej produkcji i egzotycznego z naszego punktu widzenia rapu, zerwą kapcie, o tyle przesłuchanie całej płyty nie sprawia żadnej przyjemności.

Jestem świeżo po dwukrotnym seansie z krążkiem "Serious Japanese", który właśnie ukazał się w Japonii i USA. Nazwiska gości i producentów robią ogromne wrażenie, bo mamy tutaj i kilka podkładów Pharrella i dwie kompozycje Kanye Westa, a swoje dołożyli również fachowcy z tak różnych środowisk jak Mark Ronson, Adrock, Towa Tei, Supa Dave West. Teoretycznie powinno więc być zawodowstwo na najwyższym poziomie. A jednak nie jest, bo część produkcji brzmi wyraźnie jak pozbawiony jakiekogokolwiek ducha i serca produkt na zamówienie. Panowie z Teriyaki gdy zaczynają rapować po angielsku poziomem nie powalają jakkolwiek. 

Pieniędzmi można sobie zapewnić znane nazwiska na płycie. To jednak nie wszystko. Gdy w muzyce brakuje ducha ta płyta brzmi co najwyżej jak składanka pojedynczych singli. Niestety już po dwóch-trzech kawałkach przechodzi ochota na dalsze zbliżenia muzycznej kultury Japonii. Bo też w przypadku Teriyaki Boyz tej Japonii jest tyle, co w zupkach Vifon.